Niemiecki pancerz okopowy: Sappenpanzer
Armia niemiecka po raz pierwszy wydała pancerze kuloodporne w 1916 r. — Niemcy nazwali je „Sappenpanzer”, czyli pancerz okopowy. Płyta pancerna ważyła około 11 kilogramów i zawierała pancerną płytę czołową, która łączyła się z niemieckim hełmem okopowym tzw „rogaczem”.
Zwykle Niemcy wydawali kamizelki kuloodporne wartownikom, karabinierom maszynowym, a czasami snajperom operującym z przygotowanych pozycji w okopach. Niemieckie pancerze zapewniały pewną ochronę przed odłamkami i niepewną obronę przed ogniem karabinów i karabinów maszynowych.
Amerykańskie testy balistyczne z użyciem niemieckich kamizelek kuloodpornych wykazały następujące wyniki:
Amerykańska amunicja karabinowa o prędkości 650 metrów na sekundę przebija pancerz z odległości 25 metrów ale nie przebija z odległości 50 metrów. Amunicja wojskowa o pełnej prędkości (847 metrów na sekund) przebija z odległości 50 metrów, nie przebija z odległości z odległości 250 metrów.
Niemcy widzieli możliwości w swoich kamizelkach kuloodpornych, ale nie byli zbyt entuzjastycznie nastawieni. Komentarze oficera opisują ich postawę w tym przetłumaczonym raporcie:
Pancerz ten nie jest przeznaczony do użytku operacyjnego, ale sprawdzi się w przypadku wartowników, punktów nasłuchowych, garnizonów w miejscach narażonych na ostrzał, oddziałów karabinów maszynowych rozrzuconych po ziemi itp., zwłaszcza jako ochrona przeciw odłamkowa.
Inny raport opisuje trudności, jakie niesie ze sobą ciężar zbroi:
Pancerz piechoty okazał się, ogólnie rzecz biorąc, użyteczny dla wartowników w wojnie pozycyjnej. Powszechnie zgłaszano skargi, że pancerz utrudnia obsługę karabinu i stanowi znaczną przeszkodę przy rzucaniu granatem. „Z drugiej strony, przyznaje się, że pancerz jest bardzo przydatny, zwłaszcza jako ochrona jednostek drugoliniowych, dla jednostek (stanowiska nasłuchowe, wysunięte stanowiska podczas silnego bombardowania) i zapobiegał ofiarom. „Nie powinien być używany do operacji, które wiążą się z pokonywaniem przeszkód poprzez wspinaczkę, skakanie lub czołganie się, zwłaszcza że utrudnia przenoszenie amunicji. Gdy wróg atakuje, pancerz musi zostać zdjęty, ponieważ zmniejsza mobilność żołnierza ze względu na swój ciężar i sztywność.
Zdjęcia pokazują, że podczas ofensywy wiosennej w 1918 r. niektóre niemieckie jednostki szturmowe nosiły kamizelki kuloodporne, ale wszystkie dowody wskazują na to, że ciężkie płyty ograniczały mobilność Stosstruppen, niwecząc jakąkolwiek ochronę, jaką zapewniał pancerz. Wojska alianckie traktowały niemiecki pancerz jako ciekawostkę, a liczne zdjęcia pokazują, że traktowały go jako pamiątkę z pewną użytecznością.
