Pawęż (lub pavis , pabys lub pavesen , wszystkie te słowa pochodzą od nazwy miasta Pawia we Włoszech) to duża wypukła tarcza pochodzenia europejskiego, używana do ochrony całego ciała. Pawęż była również wykonywana w mniejszej wersji do walki wręcz i do noszenia na plecach ludzi w zbroi . Charakteryzuje się ona widocznym centralnym grzbietem. Koncepcja używania tarczy do osłaniania łucznika sięga co najmniej czasów napisania Iliady Homera, w której Ajax używa swojej tarczy, aby osłaniać swojego przyrodniego brata Teukra , łucznika, podczas gdy ten „wygląda” i strzela strzałami.
Pawęż był używany głównie przez łuczników i kuszników w okresie średniowiecza , szczególnie podczas oblężeń . Nosił go pawężnik , zwykle łucznik lub kusznik, a w szczególnych przypadkach większych oblężniczych pachołek. Pawęż był utrzymywany na miejscu przez pawężnika lub czasami rozstawiany w ziemi za pomocą kolca przymocowanego do spodu. Podczas przeładowywania broni kusznicy kucali za nią, aby schronić się przed nadlatującymi atakami pocisków.
Pawęże były często malowane herbem miasta, w którym zostały wykonane, a czasami przechowywane w miejskim arsenale na wypadek ataku na miasto. Na polach bitew często malowano pawęż w wizerunki religijne, takie jak św. Barbara i św. Jerzy. Nawet kielich husycki był umieszczany na pawęże podczas wojen husyckich . Większość pawęże były pokryte grubym, lnianym płótnem, zanim pomalowano je farbami olejnymi lub żółtek jajecznych. Obecnie w muzeach pozostało ich tylko około 200, ale do połowy XVI były w ciągłym użyciu na polu bitwy.
Poniżej zdjęcia prezentują pawęże znajdujące się w muzeum w Pradze, pochodzące z II połowy XV wieku. Są na nich malowidła o tematyce religijnej z św Jerzym walczącym ze smokiem i Dawidem walczącym z Goliatem. zdj. facebook.
