Stalowy napierśnik SN-42 był wykonywany z płyty pancernej o grubości 2 mm stali 36SGN, tolerancje wynoszą 1,8 — 2,2 mm, waga napierśnika wahała się od3,3 — 3,5 kg. Powierzchnia ochronna wynosi 0,2 m2. Stosowany był w II wojnie światowej. Powstało kilka modeli: SN-38, SN-39, SN-40, SN-40A, SN-42, gdzie liczba wskazuje rok opracowania. Były w nie wyposażone głównie w brygady szturmowe i inżynieryjne. Stalowy napierśnik wytrzymuje trafienie pociskami pistoletowymi i maszynowymi oraz małymi kawałkami odłamków. Znane są przypadki trafienia bezpośrednio 9-milimetrowych pocisków pistoletowych z bliskiej odległości bez penetracji pancerza. Stal ze względu na swoją gładkość i wytrzymałość mogła czasami rykoszetować 7,92 mm kule karabinowe oraz ciosy bagnetu, ale tylko w sprzyjających warunkach przy trafieniu pod dużym kątem.
Według współczesnych standardów mniej więcej odpowiada kamizelce kuloodpornej klasy 2 – jeśli chodzi o wagę i właściwości ochronne. Pod napierśnik żołnierze nosili zazwyczaj kurtkę z oderwanymi rękawami, która służył jako dodatkowy amortyzator, mimo że po wewnętrznej stronie znajdowała się specjalna podszewka. Dobrze sprawdzał się w walce miejskiej oraz przy budowach inżynieryjnych podczas ostrzału artyleryjskiego. Pancerz posiadał odpowiedni wyprofilowanie, jednak mimo tego stanowił duży dyskomfort podczas przemieszczania się. Zdjęcia i tekst zaczerpnięto ze strony
