W XIII i XIV wieku odziewanie konia od stóp do głów było nie tylko modne, ale i chroniło rycerza, chroniąc konia. Niestety, nie każdy rycerz mógł sobie pozwolić na opancerzenie swojego szlachetnego rumaka. Samo opancerzenie było kosztowne.
Kropierz
Początkowo kropierz był grubo wyściełaną osłoną. Jednak w XIII wieku kropierz koński bardziej przypominał surkot rycerski.. Ponieważ był zdobiony barwami lub heraldyką, rycerz narzucał na trapera (pikowana tkanina okrywająca konia) kolorową tkaninę. W iluminacjach z Biblii Maciejowskiego, Codex Mannsse i Psałterza Luttrella kropierz zakrywał większość konia i zasłaniał to, co znajdowało się pod spodem. A tam mógł znajdować się pancerz kolczy, łuskowy lub zwykła pikowana tkanina. Kropierz bardzo modny w wiekach XIII i XIV w XV wieku powoli wychodzi z mody, pojawia się zbroja końska wykonana z pełnych płyt. Jest obecna za to w turniejach rycerskich, aż do połowy XVI wieku.
Biblia Maciejowskiego
Naczółek
Noszony na lub pod napierśnikiem, shaffron – naczółek, chronił pysk konia. W XIII i XIV wieku był wykonany z utwardzonej skóry, kawałków metalu. Dokument z 1278 roku podaje, że Edward I, król Anglii, zamówił 38 shaffronów – naczółków z utwardzonej skóry, wzmocnionych paskami metalu. Często doczepiano do nich elementy kolcze chroniące szyję konia. Rycerze często dekorowali shaffrony – naczółki, aby pasowały do herbu na ich hełmach.
Warto zauważyć, że zbroje końskie rozwijały się w niesamowitym tempie przez kolejne sto lat, w miarę jak płatnerze doskonalili sztukę formowania blach stalowych.
