Od czasów nowożytnych, kiedy zaczęły pod koniec XVII wieku zanikać hełmy, do I wojny światowej, wszelkiego rodzaju metalowe elementy występowały raczej w formie dekoracji lub oznaczania jednostek.
Pojawiły się natomiast namiastki hełmów, a te były bardzo zróżnicowane, od niemieckiego Pickelhaube (hełm z charakterystycznym grotem) po brytyjski hełm korkowy. Pickelhaube , wykonany z gotowanej (a zatem utwardzonej) skóry, podobnie jak hełm korkowy, wykonany z włókien rdzeniowych lub korka, zapewniał noszącemu bardzo niewielką ochronę balistyczną. Nawet na początku I wojny światowej walczące narody nadal wyposażały swoich żołnierzy w miękkie nakrycia głowy, takie jak francuskie kepi z tkaniny lub amerykański filcowy kapelusz kampanijny.
Pierwsze hełmy metalowe
Wielka wojna 1914 -1918 zrewolucjonizowała prowadzenie wojen. Artyleria – królowa broni, znacznie się zmieniła wraz z postępem technicznym. zwiększył się zasię, skuteczność pocisków. Zmieniło się także samo pole walki, na przestrzeni setek kilometrów utworzyły się linie okopów a sama wojna stawała się coraz bardziej pozycyjna. Wskutek rosnących strat, oraz ogromnej liczbie rannych, zaczęto szukać sposobów na przeciwdziałanie temu.
Hełm M15 Adrian
Francuzi jako pierwsi podjęli to wyzwanie, zakładając małą stalową czapkę, calotte métallique (metalowa czapka), noszoną pod żołnierską szmatą kepi . W 1915 roku Francuzi szukali skuteczniejszego rozwiązania problemu spadających odłamków i wprowadzili hełm M15 Adrian, zwany też casque Adrian , nazwany na cześć swojego twórcy, generała-intendenta Augusta-Louisa Adriana (1859-1933) . Ten pierwszy z nowoczesnych stalowych hełmów był wykonany z miękkiej stali o grubości 0,7 mm i składał się z dwuczęściowego ronda, korony i grzebienia nitowanego lub zespawanego. Był podszyty metalowym paskiem pokrytym skórą, który zawieszał hełm na głowie noszącego. Ważący nieco poniżej 0,765 kg, hełm Adrian został zaprojektowany w celu ochrony przed odłamkami spadającymi z małą prędkością i był generalnie nieskuteczny w przypadku ostrzału z karabinu lub karabinu maszynowego . Ostatecznie wyprodukowano ponad 3 miliony hełmów M15 Adrian, które były używane przez wiele krajów, w tym Rosję , Belgię , Rumunię i Stany Zjednoczone . Hełm został zmodyfikowany i ulepszony w 1926 r. Ten model był używany przez całą II wojnę światową.
M 16 Stahlhelm z płytą pancerną Stirpanzera
Wojska niemieckie przystąpiły do I wojny światowej nosząc Pickelhaube i zbyt szybko dowiedziały się o potrzebie lepszej ochrony balistycznej głowy. W 1915 roku rozpoczęto indywidualne wysiłki w celu wystawienia lepszych ochronnych nakryć głowy, takich jak hełm Gaede wydany Grupie Armii Gaede na południowym skrzydle zachodniego frontu Niemiec . Wykonany z tkaniny i skóry, jego czoło i płaszcz były pokryte stalową płytą zapewniającą noszącemu ochronę czołową. Po znaczących testach, Cesarska Armia Niemiecka wystawiła Stahlhelm , czyli stalowy hełm, początkowo w ograniczonej liczbie dla szturmowców w bitwie pod Verdun w lutym 1916 roku. Okazał się on skuteczny i był powszechnie używany na froncie zachodnim pod koniec roku, a na froncie wschodnim w połowie 1917 roku. Wykonany ze stopu chromowo-niklowo-stalowego, Stahlhelm był wydawany w różnych rozmiarach i jego waga wahała się od nieco poniżej 0,98 kg do 1,4 kg, w zależności od rozmiaru. Oprócz charakterystycznego profilu, inną rozpoznawalną cechą M16 Stahlhelm były dwa uchwyty z boku kopuły. Te występy zapewniały wentylację, a także służyły jako punkty mocowania dodatkowej płyty pancernej lub Stirnpanzera . Podobnie jak francuski hełm Adrian, Stahlhelm zawierał system zawieszenia z metalowej taśmy pokrytej skórzanym wypełnieniem i dopasowanej do skórzanych lub materiałowych opasek. Podczas I wojny światowej wyprodukowano ponad 8,5 miliona M16 Stahlhelme . Hełm był używany przez inne państwa centralne, w tym Austro-Węgry i Imperium Osmańskie , a także był unowocześniany i modyfikowany, aby służyć Niemcom w II wojnie światowej.
Hełm Brodiego
Brytyjczycy również szukali ulepszonych nakryć głowy w I wojnie światowej, aby zmniejszyć obrażenia głowy od odłamków artylerii powietrznej. Brytyjskie Ministerstwo Wojny rozpoczęło badania latem 1915 r. i szybko przyjęło projekt Johna L. Brodiego, początkowo wykonany z miękkiej stali. Ten hełm, oznaczony jako „Brodie’s Steel Helmet, War Office Pattern”, zaczął być używany w październiku 1915 r. i nadał imię swojego wynalazcy całej linii tłoczonych stalowych hełmów używanych przez wiele krajów, w tym Australię , Kanadę , Nową Zelandię i Stany Zjednoczone (które przyjęły go jako M1917). Do 1916 r. konstrukcja hełmu Brodiego przeszła na mocniejszą, niemagnetyczną stal manganową. Dodatkowe ulepszenia oryginalnego projektu Brodiego zostały zatwierdzone w kwietniu 1916 r. i doprowadziły do wprowadzenia do użytku stalowego hełmu Mark I, który zaczęto wydawać we wrześniu 1916 r. W przeciwieństwie do pełnej kopuły Adriana lub Stahlhelmu , hełm zaprojektowany przez Brytyjczyków był płytszy i przypominał foremkę do ciasta. Jego regulowany system zawieszenia, lub wkładka, miał konwencjonalną konstrukcję, był wykonany ze skóry i impregnowanego materiału. Wyprodukowano ponad 7,5 miliona hełmów Brodie, które służyły, z niewielkimi modyfikacjami i ulepszeniami, aż do II wojny światowej.
II wojna światowa
Stany Zjednoczone
M1 to kultowy hełm, używany w armii USA od początku lat 40. do 1985 r., kiedy to zastąpił go hełm Personnel Armor System for Ground Troops (PASGT) wykonany z kompozytów. Początki sięgają 1941 roku, kiedy to hełm M1 zastąpił przestarzały hełm M1917 (amerykańską wersję brytyjskiego hełmu opatentowaną przez wynalazcę Johna Leopolda Brodiego) i nieznacznie zmodyfikowany hełm M1917A1 (hełm „Kelly”), który reprezentował projekt i technologię I wojny światowej przeznaczoną do ochrony w okopach. Nie zapewniały dobrej ochrony boków i tyłu głowy, tylko jej górnej części. M1 opracowano w wyniku powszechnego niezadowolenia ze starszych hełmów, ponieważ zapewniały one jedynie ograniczoną ochronę przed eksplodującymi odłamkami. Nowy hełm został ujednolicony w kwietniu 1941 roku i zatwierdzony w czerwcu 1941 roku.
Do końca wojny, we wrześniu 1945 roku, do armii dostarczono ponad 22 miliony zestawów. 20 milionów wyprodukowała McCord Radiator and Manufacturing Company z Detroit w stanie Michigan, a 2 miliony Schlueter Manufacturing Company z Janesville w stanie Wisconsin. Sygnowanie termiczne wewnątrz hełmu wskazuje producenta i datę produkcji.
Zespół M1 był dwuczęściową konstrukcją z zewnętrznym, garnkowym korpusem stalowym wykonanym z niemagnetycznej stali manganowej Hadfielda o grubości około 1,2 milimetra wewnętrzną plastikową wyściółką dopasowaną kształtem umieszczoną wewnątrz skorupy. Wyściółka, początkowo wykonana ze sprasowanego papieru, zawierała system zawieszenia, który umożliwiał dopasowanie jej do głowy użytkownika. System zawieszenia z taśmą w hełmie był adaptacją słynnego kasku futbolowego opracowanego przez Johna T. Riddella. Wyściółka spadochroniarzy miała inną konstrukcję. Ulepszono właściwości balistyczne zewnętrznej powłoki, tak aby była odporna na przebicie pociskiem kalibru .45 o masie 230 granów i prędkości 800 fps. Według raportu powojennego, M1 zmniejszył liczbę ofiar II wojny światowej o 8%, co oznacza, że uratował życie około 76 000 żołnierzy. Wkładkę można było nosić bez stalowej skorupy podczas obowiązków, które nie obejmowały walki lub szkolenia bojowego. Ponadto, używano jej jako garnka do gotowania i gotowania wody, improwizowanego narzędzia do okopywania, młotka do wbijania palików namiotowych, a nawet awaryjnej latryny. Używał jej nawet jako „kufla do piwa” Vincent Speranza, spadochroniarz 101. Dywizji Powietrznodesantowej podczas bitwy o Ardeny, gdy chciał przynieść coś do picia dla swojego rannego towarzysza i znalazł tylko piwo w jednym ze zburzonych barów w Bastogne otoczonym przez Niemców. Historia ta doprowadziła również do narodzin Airborne Beer, którego możesz spróbować z kufla w kształcie hełmu podczas naszych wycieczek z przystankiem w Bastogne.
zdj. Wikipedia
zdj. Wikipedia
Większość żołnierzy nosiła pasek pod brodą niezapięty lub owinięty wokół tylnej części hełmu, z metalowymi końcami spiętymi razem. Działo się tak, ponieważ w walce wręcz żołnierze wroga mogli atakować od tyłu, sięgając ponad hełm i ciągnąc od tyłu. Po założeniu paska pod brodą głowa noszącego była odchylana do tyłu, pozostawiając gardło i brzuch narażone na pchnięcie nożem. Inni żołnierze obawiali się, że wstrząs mózgu spowodowany eksplozją może również złamać im kark z powodu zapiętego paska pod brodą. Później w trakcie wojny hełm został ulepszony o ulepszony płócienny pasek pod brodą, który odblokowywał się automatycznie pod wpływem nacisku.
Hełmy M1 z II wojny światowej były malowane płaską oliwkową farbą zmieszaną z drobno zmielonym korkiem, co dawało szorstkie, teksturowane, płaskie wykończenie. Siatka maskująca była często przymocowywana do hełmu, aby pomóc rozbić jego kontur i ukryć głowę noszącego. Podczas bitwy o Ardeny i wojny koreańskiej, ponieważ żołnierzom nie wydawano białych pokrowców na hełmy na warunki zimowe, sami robili białe pokrowce na hełmy maskujące z dowolnego białego materiału dostępnego na polu bitwy, na przykład z koszul lub czasz spadochronów. Dodatkowy materiał pokrowca i siatka były wsunięte między wnętrze skorupy a podszewkę.
Hełm M1 stał się symbolem sił zbrojnych USA i odniósł tak wielki sukces, że wiele krajów go przyjęło i zaczęło produkować własne wersje. W niektórych krajach są one nadal używane. „biblografia”
Związek Radziecki
Do lat 30. Związek Radziecki używał hełmów francuskich Adrian. Od 1934 roku zaczęto wytwarzać nowy rodzaj hełmów rodzimej produkcji model SSh36. Do służby został wprowadzony w 1936 roku.
Ssh36
Nowy SSh-36 otrzymał oryginalny półkulisty kształt z wysuniętą na zewnątrz czapką i bocznymi nachyleniami. Na górnej części hełmu znajdował się grzebień, który służył jako sztywne żebro i zakrywał otwór wentylacyjny (element ten został oczywiście zapożyczony z hełmu Adrian). SSh36 był malowany na kolor ciemnozielony lub khaki. Na części czołowej znajdował się kontur pięcioramiennej gwiazdy pomalowany na czerwono. Ten pierwszy własnej produkcji radziecki hełm służył żołnierzom Armii Czerwonej w wielu konfliktach zbrojnych, w szczególności:
- Wojna domowa w Hiszpanii (1936-1939);
- Bitwa nad jeziorem Chasan (1938);
- Bitwy pod Khalkhin Gol (1939);
- Wojna zimowa (1939-1940).
Podczas tych operacji wojskowych ujawniono szereg wad hełmów:
- Szerokie ranty hełmów dawały efekt żagla i ograniczały swobodę ruchów żołnierzy;
- Duży daszek zasłaniał widok;
- Niskie właściwości ochronne.
Ssh40
Jednak pomimo tego faktu, tych wad, w pierwszych latach II wojny światowej duża część wojsk radzieckich była wyposażona w te hełmy. Używany był na pewno do końca 1942 roku.
W 1939 roku wzięto pod uwagę wymagania armii dotyczące bardziej zaawansowanego hełmu do manewrowej walki i zaprojektowano i wprowadzono do produkcji model SSh39. Hełm ten stał się prototypem słynnego radzieckiego SSh40, który był produkowany od 1940 roku. SSh40, w przeciwieństwie do modelu z 1939 roku, miał mocniejszą i prostszą wyściółkę. Z tego powodu te dwa hełmy różniły się od siebie mocowaniem wyściółki, a konkretnie liczbą zacisków mocujących wyściółkę do hełmu. Model 39 miał ich trzy, co nie wystarczało do niezawodnego mocowania wyściółki. W SSh40 te niedociągnięcia zostały naprawione i teraz wyściółka była mocowana za pomocą 6 zacisków, co było bezpieczniejsze. Rosyjski SSh-40 został wykonany ze stali pancernej stopowej o grubości 1,2 mm. Warto zauważyć, że ze względu na wykorzystanie materiałów syntetycznych, wkładka łaskotała skórę i ocierała głowę żołnierza w przypadku dłuższego noszenia (niemiecka stalowa wkładka hełmu była wykonana ze skóry, dlatego żołnierze niemieccy nigdy nie mieli takich problemów).
W 1942 roku unowocześniono konstrukcję podszewki. Teraz podszewka składała się z trzech części języka. Została wykonana tak, aby żołnierze mogli nosić hełm z innym nakryciem głowy (na przykład czapką futrzaną). W górnej części języki były wiązane sznurowadłami, aby dopasować rozmiar. W wewnętrznej części każdego języka znajdowała się bawełniana podkładka tłumiąca. Pasek pod brodę składa się z dwóch połówek przyklejonych do pierścieni na bokach hełmu.
SSh-40 produkowano tylko w trzech rozmiarach, waga największego (bez uwzględnienia wagi wkładki) wynosiła 800 gramów. SSh-40 malowano na kolor oliwkowy lub khaki, czasami malowano pięcioramienną gwiazdę z przodu. Na wewnętrznej stronie hełmu, z tyłu głowy przy dolnej wardze znajdował się stempel zakładu produkcyjnego, rok produkcji i stempel z rozmiarem. bibliografia
Japonia
Nazwa hełmu typu 90 pochodzi od roku jego zaprojektowania, w którym zastosowano japoński system roku imperialnego zwany „kōki”. Dziewięćdziesiąt to skrót od roku kōki 2590, który odpowiada 1930 r. w kalendarzu gregoriańskim. Z tego powodu hełm jest również nazywany modelem 1930 lub modelem 1930-32.
Hełm typu 90 był hełmem używanym przez japońskich żołnierzy i marynarzy podczas II wojny światowej. Wersja hełmu Cesarskiej Armii Japońskiej (IJA) była pomalowana na brązowo i miała pięcioramienną metalową gwiazdę z przodu. Podszewka była wykonana z trzech skórzanych podkładek przymocowanych do skórzanego paska. Paski podbródkowe były typu sieciowego, które były przymocowane za pomocą metalowych pierścieni przytwierdzonych nitami do boków hełmu. Hełmy typu 90 były oznaczone według rozmiaru, dużego lub małego, za pomocą znaku kanji wytłoczonego na tylnej metalowej obręczy. Ten sam znak był zazwyczaj malowany na biało z tyłu hełmu, prawdopodobnie po to, aby oznaczenie rozmiaru było bardziej widoczne. Hełmy były również oznaczone stemplem arsenału również na tylnej wewnętrznej obręczy, aby wskazać arsenał wojskowy, w którym zostały wyprodukowane.
Chociaż Typ 90 był jedynym głównym typem hełmu używanym przez IJA podczas II wojny światowej, istnieją pewne różnice w konfiguracji, które mogą zainteresować kolekcjonerów. Wiele z tych hełmów było używanych z pokrowcami z materiału i/lub siatkami. Oprócz IJA Typ 90, Cesarska Marynarka Wojenna Japonii (IJN) również używała Typu 90. Zamiast pięcioramiennych gwiazd, miały one metalowe odznaki IJN z kotwicami lub żółte szablony również z kotwicami. Hełmy IJN były albo brązowe, jak ich wojskowe odpowiedniki, albo szare. Ze względu na stosunkowo wysoką wartość hełmów IJN, hełmy IJA są czasami znajdowane z powojennymi odznakami IJN i błędnie przedstawiane jako oryginalne egzemplarze IJN.
Włochy
Włoski hełm M33 był głównym hełmem używanym przez włoskie siły zbrojne podczas II wojny światowej. Został zaprojektowany przez inżyniera o nazwisku Nicola Leszl. Hełmy były wykonane z mocnego stopu niklu i stali. Wkładki były z brązowej skóry zamontowanej na stalowej uprzęży. Rozmiary hełmów były wybite na skórze wkładki w serii kropek. Otwory po bokach i jeden z tyłu zapewniały wentylację. Hełmy były malowane na kolor szarozielony („grigio verde”). Od 1940 roku wprowadzono ciemniejszy odcień farby. Włoska armia używała czarnych szablonów do oznaczania różnych jednostek w siłach zbrojnych, chociaż stosowanie szablonów nie było powszechne.
Ciekawostką jest użycie ich przez inne armie w czasie drugiej wojny światowej. Finowie zakupili około 30 000 hełmów M33 do użytku w swoich siłach zbrojnych. Hiszpańscy nacjonaliści również używali dużej liczby tych hełmów podczas wojny domowej w Hiszpanii i później.
Istniała duża różnorodność szablonów dla różnych jednostek wojskowych, milicji i policji. Włoskie siły zbrojne nadal używały M33 do lat 60. XX wieku, a po II wojnie światowej wyprodukowano ich dużą liczbę. Hełmy powojenne najłatwiej rozpoznać po pasach podbródkowych. Hełmy wojenne miały skórzane paski podbródkowe farbowane na kolor grigio verde. Armia bułgarska miała hełm oznaczony jako M51, który był bardzo podobny do włoskiego M33, a mniej wartościowe bułgarskie M51 są często błędnie identyfikowane jako M33. Szybkim wizualnym rozróżnieniem są paski podbródkowe. Bułgarskie M51 miały jasnobrązowe, garbowane skórzane paski podbródkowe. Otwory wentylacyjne również są inne. Bułgarskie M51 są albo mniejsze, albo większe od modelu M33.
Polska
Hełm wz. 31 – polski 
hełm stalowy opracowany w 1931 roku. Podstawowy ogólnowojskowy hełm Wojska Polskiego w latach 1933-1939. Hełm był jednoczęściowy z lekkim podcięciem i wyprofilowanym daszkiem. Pokrywany był lakierem antyodblaskowym typu „Salamandra“ lub gładkim. Występował w kolorze khaki, szarym, szaro-zielonym i granatowym (ten ostatni w oddziałach policji, w których używano także hełmów koloru khaki). Zapewniał odpowiednie zabezpieczenie przed szrapnelami, odłamkami i pociskami pistoletowymi. Masa hełmu wynosiła około 1,3 kg. Opracowano też specjalną mieszankę lakieru z grudkami korka (próby z trocinami, na wzór amerykański i brytyjski, nie wyszły pomyślnie). Lakier przygotowały Zakłady Przemysłowo-Chemiczne „W.Karpiński i M.Leppert” w Warszawie. Chropowatą powierzchnię, eliminującą odbicia światła, opatentowano pod nazwą „Salamandra”. Do grudni 1931 roku wykonano pierwszą partię testową w licznie 120 szt. starszego wzoru. Następnie już zmienioną wersję zamówiono w 1932 roku w liczbie 300 szt. Po niewielkich zmianach skierowano do masowej produkcji jako wz.31. Pierwsze egzemplarze trafiły do wojska w styczniu 1933 roku. Do września 1939 roku wyprodukowano ponad 320 tys. szt.. zdj. wikipedia
Czechosłowacja
Hełm Vz.32 był głównym hełmem używanym przez czechosłowackie siły zbrojne aż do okresu tuż przed wybuchem II wojny światowej. Po niemieckiej okupacji czeskiej części Czechosłowacji w marcu 1939 r. i rozwiązaniu jej armii, broń i sprzęt armii czechosłowackiej, w tym duże ilości hełmów vz.32, zostały przejęte przez Niemców. Hełmy te ostatecznie trafiły do magazynów zaskakująco dużej liczby sił zbrojnych z kilku krajów. Niektóre były używane przez marionetkowe państwo nazistowskie Słowację. Wiele vz.32 zostało ostatecznie wdrożonych do użytku przez niemiecki Wehrmacht (armię), Feldgendarmerie (policję polową) i jednostki Luftschutz (ochrony przeciwlotniczej). Finowie otrzymali 50 000 vz.32. Niektóre z nich wydano jednostkom włoskich sił powietrznych, chociaż prawdopodobnie pochodziły one z przejętych zapasów jugosłowiańskiej wersji vz.32, hełmu M39 „Čačak”. Niemcy dostarczyli Estończykom vz.32. Chilijska armia używała czechosłowackich hełmów od 1939 do 1970 roku. Duńska policja państwowa (DSB) otrzymała vz.32 podczas II wojny światowej. Można je rozpoznać po dyskach wielkości srebrnego dolara ze stemplem „DAB” przymocowanym do boków hełmów. Niektóre były używane przez holenderskie jednostki obrony cywilnej w czasie wojny.** Rosyjski Korpus Ochronny, proniemieckie siły bezpieczeństwa działające w Serbii, używały vz.32 z szablonowym krzyżem gruzińskim na przodzie hełmu. Na początku okresu powojennego Polacy używali niektórych vz.32 w swoich siłach zbrojnych, a także w obronie cywilnej i straży pożarnej.
Produkcja vz.32 trwała od 1934 do 1939 roku. Istniała również seria powojenna hełmów datowanych na 1950 rok. Hełmy produkowane po wojnie lub odnawiane do użytku przez jednostki obrony cywilnej i strażaków były malowane na czarno. Niektóre z tych hełmów miały zaczepy paska pod brodę mocowane za pomocą sworzni rozporowych, a nie nitów.
Dania
Duński model 1923 jest najbardziej wyjątkowym, a dla niektórych najdziwniejszym wyglądem hełmu bojowego II wojny światowej. Żaden inny kraj nie używał takiego hełmu. Wyróżniały się głębokie boczne nachylenia, potęgując wielkość hełmu. Wszystkie hełmy M23 były wyposażone w duński herb narodowy wykonany z oksydowanego mosiądzu. Rzekomym powodem umieszczenia odznaki było najwyraźniej odróżnienie hełmów duńskich od hełmów innych krajów, chociaż wyjątkowa konstrukcja M23 sprawiałaby wrażenie, że ten dodatkowy element wyróżniający jest zbędny. Systemy podszewki i paska pod brodę w M23 przeszły kilka zmian. Ostatecznie podszewka i pasek pod brodę Model 1928 stały się standardem. M23 mają szczelinę z tyłu, która służyła do przymocowania hełmu do plecaka, gdy żołnierz maszerował. Najwcześniejsze M23 miały otwory wentylacyjne z tyłu.
Jedną z wad M23 było to, że gładka farba stawała się odblaskowa po pewnym okresie użytkowania. Aby zaradzić tej niedogodności, do późniejszych serii produkcyjnych stosowano brązową farbę o fakturze piasku. Te hełmy z farbą o fakturze piasku były określane jako M23/38, chociaż współcześni kolekcjonerzy mają tendencję do nazywania zarówno wczesnych, jak i późniejszych modeli M23.
Jedną z cech duńskich M23, która jest wyjątkowa wśród hełmów produkowanych w czasie II wojny światowej, jest to, że każdy hełm był numerowany. Numer ten był nadrukowany na małej mosiężnej tabliczce producenta przymocowanej do paska podszewki. Nazwa firmy na tabliczce to „AS GLUD & MARSTRANDS FABRIKER”.
Duńskie Ministerstwo Wojny podjęło decyzję o zakupie 120 000 egzemplarzy , chociaż na podstawie znanego zakresu numerów rejestracyjnych wydaje się, że całkowita produkcja wyniosła 105 045 egzemplarzy.
Hełmy nietypowe i niskoseryjne
Hełm królowej
Królowe Elżbieta Bawarska, władczyni Belgów zleciła budowę hełmu dającego większa ochronę głowy dla żołnierza. Tak powstał pomysł stworzenia odpowiedniej ochrony opłacony przez królową. Hełm został zaprojektowany przez holenderskiego okulistę doktora Weekersa. Uszkodzenia oczu były jednym z częstych obrażeń pośród żołnierzy Wielkiej Wojny. Poszukiwano więc rozwiązań tego problemu, często sprowadzających się do zastosowania zasłony na oczy. Widzimy to też w hełmie Weekersa. Sam hełm wykonany był z jednego kawałka metalu i dawał dość spore zabezpieczenie dla karku. Próbna partia, tysiąc sztuk, wyprodukowana została w Wielkiej Brytanii. Brytyjski był też fasunek projektu pana Brodiego do hełmu MKI. Pomimo lepszego zabezpieczenia głowy, na jego niekorzyść działała waga, ograniczony zakres widzenia oraz kłopoty w przemieszczaniu się w okopach. Ostatecznie nie wprowadzono żadnych poprawek i produkcja zakończyła się jedynie na tej eksperymentalnej partii. Z racji ufundowania przez władczynię, nazywano je hełmami królowej Elżbiety.
Hełm kirasjerów francuskich
Hełm kirasjerów (i dragonów, różniły się jednym szczegółem) wzór 1872/1874. Na fotografii w wersji oficerskiej i z mniejszym splendorem niż na młodym sierżancie bo w pokrowcu, czyli tak jak prowadzono działania wojenne w 1914 roku. ((C) Paris – Musée de l’Armée, Dist. RMN-Grand Palais / Verlag Militaria). W zasadzie w akcji powinno się też pozbywać mocowania na pióra na szczycie grzebienia. Mocowanie zwało się „marmouset” i było elementem różniącym nakrycie głowy kirasjera od dragona. Jak widać pokrowiec miał na nie nawet otwór. Na kolejnej ilustracji hełm właśnie oficera dragonów ((C) Paris – Musée de l’Armée, Dist. RMN-Grand Palais / Verlag Militaria). Stalowy hełm, pióra, końskie włosie, zdobne elementy z brązu, nawet w pokrowcu to nie pasuje do Wielkiej Wojny.
Jesienią 1914 roku część pułków kirasjerskich i dragońskich spieszono i wysłano w okopy we Flandrii. W hełmach, które dostosowano do nowych warunków. Zniknął zdobny grzebień, pozbyto się wszelkich wystających poza pokrowiec elementów lub je w nim schowano. Otwór pozostały po usunięciu grzebienia łatano grubą skórą lub stalą. Śmiertelność pośród „cuirassiers a pied”, jak ich prześmiewczo zwano, w wyniku ran głowy była zdecydowanie mniejsza niż pośród służących z nimi piechociarzy. Zmodyfikowane kirasjerskie hełmy służyły im aż do pojawienia się Adrianów. Pierwsze zdjęcie pokazuje kirasjerów w roku 1915 na pierwszej linii okopów. (La Bibliothèque de documentation internationale contemporaine). Źródło i zdjęcia ze strony na facebooku – Matka Stulecia
