Zbroja husarska w szwedzkim muzeum

Wykonana z oksydowanej stali z mosiężnymi nitami w latach 1620 – 1660. Zbroja z polerowanymi krawędziami i podwójnie grawerowanymi liniami. Zawiera: napierśnik, naplecznik,obojczyk, naramiennik, naramiennik, hełm. Podwójne, zdobione linie wokół szyi i pod pachami. Nity mosiężne wokół dolnej krawędzi. Po obu stronach klatki piersiowej stalowa obręcz do mocowania pasów naramiennych. Skórzane wykończenia wokół pach. Wysokość napierśnika 440 mm, szerokość klatki piersiowej 570 mm. Niski, zaokrąglony, cienki dekolt, tuż pod pachami. Wokół tego ostatniego mosiężne nity. Cztery tylne szyny. Dolna krawędź z mosiężnymi nitami. Na każdym ramieniu skórzany pasek ze stalowymi okuciami, przednia część z dziurką na stalową pętlę uprzęży piersiowej. Z każdej strony nitowany skórzany pasek – lewy z klamrą do zapięcia wokół pasa uprzęży piersiowej. Skórzane wykończenia wokół pach. Wysokość naplecznika 470 mm, szerokość tyłu 590 mm. Obojczyk metalowy, nity mosiężne wokół szyi i dolnych krawędzi. Skórzane obramowanie wokół kołnierza i dolnej krawędzi. Po obu stronach fragment nitowanego paska (przeznaczony do mocowania do naramiennika). Wysokość 170 mm. Naramiennik do ochrony prawego ramienia składa się z 8 folg sięgających łokcia. Całość obszyta skórzaną lamówką. Dolna folga z mosiężną klamrą do mocowania. Brak skórzanego paska do mosiężnej klamry. Długość 430 mm, wysokość 280 mm. Naramiennik do ochrony lewego ramienia. Długość 430 mm, szerokość 280 mm.

Folgi napierśnika są nitowane bezpośrednio ze sobą po bokach w podłużnych otworach, a pośrodku na mocnym skórzanym pasku. Zarówno ta skóra, jak i skóra krawędziowa wyglądają na oryginalne. Nity są stalowe z przylutowanymi mosiężnymi miseczkami. Trzy środkowe listwy są oznaczone od wewnątrz w kolejności numerycznej 1, 2 i 3 złożonymi trójkątami. Napierśnik jest bardzo ciężki (płyta pośrodku klatki piersiowej ma grubość 11-12 mm) i z dużym prawdopodobieństwem jest hartowana. Folgi naplecznika nitowane są bezpośrednio ze sobą po bokach w podłużnych otworach, a pośrodku na mocnym skórzanym pasku. Na ramieniu przedłużenie skórzanego paska, który znajduje się wewnątrz ozdobnego paska, przytrzymującego szpilkę służącą do łączenia pleców z klatką piersiową. Paski biodrowe i naramienne wykonane są ze skóry zamszowej garbowanej, pokrytej skórą w kolorze brązowym z czerwonym odcieniem. Nity są stalowe z przylutowanymi mosiężnymi miseczkami. Kołnierzyk karkowy z zagiętymi do wewnątrz i zaokrąglonymi, kutymi krawędziami zewnętrznymi. Wzdłuż dolnej krawędzi kuty wąski koralik, pomiędzy nim a krawędzią zewnętrzną nit z nitowanej stali z lutowanymi mosiężnymi miseczkami. Nity utrzymują skórzany pasek od wewnątrz. Wystrój nie do końca pasuje do reszty zbroi, ale skóra ma ten sam wzór. Nitowanie jest prawie identyczne jak w pozostałych częściach. W górnej części klatki piersiowej i pleców znajduje się małe wycięcie na krawędzi od wewnętrznej strony, które znajduje się również na kołnierzu. Nity wykonane są ze stali i mają przylutowane mosiężne tulejki. Sądząc po nitowaniu i jakości, skóra wydaje się być oryginalna. Dolne krawędzie są zagięte do wewnątrz, kute i rzeźbione na okrągło, natomiast górne krawędzie nie są pozbawione rzeźbionej dekoracji. Zewnętrzne krawędzie mają „fałszywie” zagięte krawędzie, które są fazowane. Folgi osadzone są na wewnętrznej krawędzi, a pośrodku na mocnych skórzanych paskach, a na zewnętrznej krawędzi są bezpośrednio nitowane w podłużnych otworach, co zwiększa mobilność. Bardzo nietypowe z tak dużą ilością nienaruszonej skóry. Waga całej zbroi to ponad 22 kg (bez wagi hełmu).

Podsumowanie:

Zbroja z muzeum Statens Historiska Musser jest zbroją bojową z I połowy XVII wieku. Zachowane zbroje husarskie w Polsce, są datowane na drugą połowę XVII wieku lub  I połowę XVIII wieku. Zdobyta i przewieziona do Szwecji w trakcie „Potopu Szwedzkiego” w latach 1655 – 1660, jako trofeum. Grubość i wykonanie świadczy o jej przysposobieniu do walki. Ograniczone zdobienia i bardzo gruby napierśnik o grubości 11-13 mm od żłobienia w centralnym punkcie, a przechodząc do 6-8 mm po bokach. Przy odpowiednim hartowaniu pancerza – był nieomal nieosiągalny dla żadnej broni palnej piechoty. W niektórych przypadkach tego typu pancerz wytrzymywał też uderzenie kuli armatniej.

Niektóre dane zbroi husarskiej