Zbroja mykeńska z Dendry

Zbroja z Dendry – datowana na koniec XV/początek XIV wieku p.n.e. mykeńska zbroja płytowa (Muzeum Archeologiczne w Nauplionie).

Zbroja wykonana została z 15 brązowych płyt połączonych elastycznie rzemieniami. Składa się z dwóch (napierśnika i tylnego) pancerzy, płytowego fartucha, naramienników, nagolenników i obojczyka (kołnierza osłaniającego szyję). Uzupełnienie zbroi stanowi hełm z kłów dzika z metalowymi policzkami chroniącymi boki głowy. Eksperci sądzą, że do zbroi należały też nagolenniki i osłony przedramion, przymocowywane do kończyn lnianymi pasam. Zbroja zapewniała noszącemu ją pełną ochronę, osłaniając go od podbródka do kolan. Waga zbroi to około 18 kg. Mogła być przeznaczona była dla wojownika powożącego rydwanem bojowym. Obecne badania i przeprowadzona rekonstrukcja potwierdzają dużą skuteczność użytej zbroi, a także możliwość walki pieszej przez równomierne i mało uciążliwe rozłożenie ciężaru oraz elastyczność łączeń. Prezentuje ona duże zaawansowanie techniczne w obróbce brązu stosowane w Mykenach. Wojownicy sprzed 3200 lat używali głównej broni w postaci włóczni z brązowym grotem, rzadziej brązowych toporów i mieczy. Cenny brązu w ówczesnych czasach były duże, dlatego wykonanie takiej zbroi było drogie i wymagało dużo czasu. Gdyby nie to, że zbroję znaleziono w grobowcu miała by małe szanse na zachowanie do czasów dzisiejszych, płaty już gotowego brązu miały swoją wartość. To ile było wytworzonych takich zbroi zależało od zamożności mieszkańców, Mykeny wówczas należały do zamożniejszych miast-państw. Owa zbroja pozwala stwierdzić, że ta musiała ewaluować, aby osiągnąć widoczny efekt, a rzemieślnicy mieli już wprawę w tworzeniu tego typu uzbrojenia. Bardzo przypomina XIV wieczne płaty.